سرود خون

مشخصات کتاب

عنوان: سرود خون (گزیده آخرین سروده‌های استاد خلیل‌الله خلیلی)
شاعر: استاد خلیل‌الله خلیلی
مقدمه، تصحیح و گزینش: عبدالحی خراسانی
ناشر: انتشارات قلم
سال چاپ: ۱۳۸۶ هجری شمسی
تعداد صفحه: ۱۹۹ صفحه
نوع اثر: دیوان شعر، ادبیات مقاومت (پایداری)، اشعار حماسی و عرفانی هجرت

ساختار و محتوای کتاب
کتاب «سرود خون» بازتاب‌دهندهٔ درد غربت، اندوه ویرانی وطن و حماسهٔ پایداری یک ملت است. عبدالحی خراسانی با ذوق ادبی خود این ۱۹۹ صفحه را حول سه محور شعری زیر طبقه‌بندی کرده است:
۱. اشعار حماسی و پایداری (اشعار مقاومت): سروده‌هایی آتشین در ستایش آزادی، شهادت، جهاد و ایستادگی مردم افغانستان در برابر اشغالگران تزار جدید (شوروی سابق). استاد با وجود پیری، در این اشعار لحنی به شدت جوان، کوبنده و حماسی دارد.
۲. شکوائیه‌ها و ترانه‌های غربت: غزل‌ها و مثنوی‌های پرسوزوگدازی که در دوران هجرت شاعر در پاکستان و کشورهای دیگر سروده شده‌اند. این اشعار سرشار از یادآوری کابل، پغمان، بلخ و زیبایی‌های وطنِ از دست رفته است.
۳. سروده‌های عرفانی و فرجامین: نیایش‌ها و قطعات صوفیانه‌ای که روحِ آرام و آمادهٔ استاد را برای سفر آخرت نشان می‌دهند. این اشعار سبک کلاسیک خراسان بزرگ و نگاه مولانا و جامی را بازتاب می‌دهند.

جایگاه استاد خلیلی و ارزش ادبی کتاب

استاد خلیل‌الله خلیلی: (۱۲۸۶ – ۱۳۶۶ خورشیدی) به عنوان آخرین قصیده‌سرای بزرگ زبان فارسی و پرچم‌دار شعر معاصر افغانستان شناخته می‌شود. او که سال‌ها منصب وزیر و سفیر را بر عهده داشت، پس از کودتای هفت ثور و اشغال کشور، زندگی مرفه را رها کرد و در کنار آوارگان و مبارزان، قلم خود را به سلاحی علیه استبداد تبدیل نمود.
اهمیت این گزیده: اشعار این کتاب سند زندهٔ روحی و فکری استاد خلیلی در تلخ‌ترین دوران تاریخ معاصر است. عبدالحی خراسانی با نگارش مقدمه‌ای تحلیلی و جامعه‌شناختی بر این اشعار، سیر تحول شعر مقاومت افغانستان و نقش محوری خلیلی را در آن تبیین کرده است.

چرا باید این کتاب را خواند؟

برای تجربهٔ تلفیق شگفت‌انگیز «صلابتِ فخیمِ سبک خراسانی» با «مفاهیم عینی و دردهای مدرنِ سیاسی و اجتماعی».
درک چگونگی تولد «ادبیات مقاومت افغانستان» از پنجرهٔ ذهن یکی از بزرگ‌ترین استادان سخن.
مطالعهٔ گزیده‌ای منسجم و بی‌نقص (۱۹۹ صفحه‌ای) بدون نیاز به جست‌وجو در کلیاتِ حجیمِ شاعر.

گزیده‌ای از کتاب
«وطن در خون شناور شد، کجایی ای سحرگاهی؟
که از این شامِ ظلمانی برآری ناله و آهی
به خونِ پاکِ شهدا، خاکِ ما بیدار خواهد شد
از این طوفانِ سرخ آخر، وطن گلزار خواهد شد…
ای مهاجر، تن مده بر خواریِ این شامِ سرد
عاقبت پایان رسد این فصلِ پر اندوه و درد
ما به جز آزادیِ این خاک، راهی نسپریم
یا در این ره جان دهیم و یا که فتحش آوریم…»