نی‌رنج

مشخصات کتاب

• عنوان: نی‌رنج
• نویسنده: مژگان فرامنش
• ویراستار: طهماسبی خراسانی
• ناشر: انتشارات برگ (بلخ)
• سال انتشار: ۱۳۹۶ هجری شمسی (اواخر ۲۰۱۷ میلادی)
• تعداد صفحه: ۱۴۸ صفحه
• نوع اثر: شعر نو معاصر افغانستان، مجموعه غزل، ادبیات پایداری و فمینیستی

خلاصه کتاب
«نی‌رنج» یک اثر داستانی نیست؛ بلکه ضیافتی از واژه‌ها و غزل‌هایی است که آمیختگی صمیمانه‌ای با مفهوم رنج دارند. عنوان کتاب ترکیب ظریفی از «نَی» (به عنوان نماد فریاد و فغان در ادبیات عرفانی) و «رنج» است و فضای خفقان‌آور، سنتی و دشواری را که زنان در جامعهٔ معاصر تجربه می‌کنند، بازگو می‌کند.
فرامنش در این ۱۴۸ صفحه، با استفاده از اوزان بلند و هنجارشکنی‌های ظریف در ساختار عروضی، حدیث اتفاقات تلخ و شیرین روزگار را به تمثیل می‌کشد. اشعار این دفتر، کالبدشکافی تنهایی، ازدحام سکوت چشم‌ها، موانع اجتماعی و در عین حال، ایستادگی و تجلی روح زنانه است. او قالب غزل را از فضاهای صرفاً عاشقانه و انتزاعی خارج کرده و آن را به ابزاری برای بیان عریانِ دردهای انضمامی جامعه و هویت مستقل زن تبدیل کرده است

درباره نویسنده و ویراستار

• مژگان فرامنش: (متولد ۱۳۶۹ در هرات) از پویاترین و پرکارترین بانوان شاعر دههٔ اخیر در ادبیات معاصر افغانستان است که چاپ سه مجموعهٔ شعری در طول شش سال، گواهی بر تلاش مداوم و وسواس ادبی اوست. آثار او به دلیل جهان‌بینی متمایز، نگاه اصیل به زنانگی و زبان استوار پادشاهی شعر، جوایز متعددی را در کارنامه دارند.
• طهماسبی خراسانی: شاعر، منتقد و ادیب سرشناس، با ویراستاری و گزینش دقیق این اشعار، نقش بسزایی در یکدست شدن لحن فکری مجموعه و برجسته شدن ویژگی‌های زبانی و ساختاری قلم فرامنش داشته است.

چرا باید این کتاب را خواند؟

• درک روند پوست‌اندازی و تکامل شعر معاصر زنان افغانستان از نگاه یکی از فعال‌ترین چهره‌های ادبی آن سرزمین.
• لذت بردن از غزل‌های نوگرایانه با اوزان بلند که موسیقی و ریتم متفاوتی را در گوش مخاطب طنین‌انداز می‌کنند.
• حجم غنی و منسجم (۱۴۸ صفحه) که گزیده‌ای عمیق از پخته‌ترین و شخصی‌ترین تجربیات حسی و اجتماعی شاعر را ارائه می‌دهد

گزیده‌ای از شعر کتاب (بر اساس فضای اثر)
«مشتِ درد از اولِ تاریخ می‌کوبد مرا…
در گلوی خستهٔ این نی، به جز فریاد نیست
رازهای مکتومِ چشمم را کسی باور نکرد
در هجومِ این سکوت، آیینه هم آزاد نیست…
ما گره‌های کورِ یک تاریخِ پر از حسرتیم
رنجِ ما را نشنود آن کس که با ما شاد نیست…»