رساله صد پند

عنوان کامل: رسالهٔ صد پند
نویسنده: عبید زاکانی
سال انتشار (تقریبی): قرن هشتم هجری قمری (دورهٔ ایلخانی)
مترجم: ندارد — اثر اصلی به فارسی است.
ناشر: در مجموعه‌های آثار عبید زاکانی توسط ناشران مختلف منتشر شده است.
تعداد صفحات: حدود ۵ تا ۸ صفحه (بسته به گردآوری و چاپ)
نوبت چاپ: چاپ‌های متعدد

خلاصه کتاب
«رسالهٔ صد پند» مجموعه‌ای از اندرزهای کوتاه و گزنده است که با زبانی طنزآمیز و انتقادی نوشته شده‌اند. عبید زاکانی در این رساله، اخلاق ریاکارانه، فساد اجتماعی و ناهنجاری‌های زمانهٔ خود را به‌سخره می‌گیرد. پندها در ظاهر ساده‌اند، اما لایه‌ای عمیق از نقد قدرت، دین‌فروشی و اخلاق رسمی دارند. این اثر نمونه‌ای برجسته از پیوند طنز و حکمت در ادبیات فارسی است. کتاب خواننده را هم می‌خنداند و هم به فکر فرو می‌برد.

درباره نویسنده
عبید زاکانی (درگذشتهٔ ۷۷۲ قمری) شاعر، نویسنده و طنزپرداز بزرگ ایرانی بود.
او به‌خاطر نگاه تیزبین و انتقادی‌اش به جامعه شهرت دارد.
آثارش اغلب نقدی صریح بر ریا، قدرت و اخلاق ظاهرساز است.
عبید از پایه‌گذاران طنز اجتماعی جدی در ادبیات فارسی به‌شمار می‌رود.

چرا باید این کتاب را خواند؟
• چون نمونه‌ای درخشان از طنز انتقادی کلاسیک فارسی است.
• چون اندرزها کوتاه، تند و ماندگارند.
• چون ریاکاری اجتماعی و اخلاق رسمی را افشا می‌کند.
• چون هنوز با جامعهٔ امروز قابل تطبیق است.

تیکه از کتاب
«گفتند پند بده،
گفتم نخست عقل بجویید.
که بی‌عقل،
پند چون آب بر سنگ است.
آنان که خود را ناصح می‌نمایند،
بیش از همه محتاج نصیحت‌اند.»