گفتمان و حقیقت

عنوان کامل: گفتمان و حقیقت
نویسنده: میشل فوکو
سال انتشار: (اولین انتشار): متن درس‌گفتارها مربوط به ۱۹۸۳–۱۹۸۴؛ انتشار کتابی پسین در دههٔ ۱۹۹۰
مترجم: علی فردوسی
ناشر: دیبایه
تعداد صفحات: حدود ۱۸۰ تا ۲۲۰ صفحه (بسته به ترجمه و چاپ)
نوبت چاپ: چاپ اول

خلاصه کتاب
«گفتمان و حقیقت» مجموعه‌ای از درس‌گفتارهای فوکو دربارهٔ مفهوم پارِسیا (truth-telling یا گفتنِ حقیقت با شجاعت) است. فوکو بررسی می‌کند که حقیقت چگونه در چارچوب روابط قدرت، اخلاق و سیاست گفته می‌شود. او نشان می‌دهد گفتن حقیقت صرفاً دانستنِ حقیقت نیست، بلکه عملی اخلاقی و پرخطر است. کتاب به نسبت میان سوژه، قدرت و صداقت می‌پردازد و تمایز میان حقیقت‌گویی فلسفی و حقیقت‌گویی سیاسی را واکاوی می‌کند. این اثر ادامهٔ مسیر فوکو از تحلیل قدرت به اخلاقِ سوژه است

درباره نویسنده
میشل فوکو (۱۹۲۶–۱۹۸۴) فیلسوف و تاریخ‌نگار اندیشهٔ فرانسوی بود.
او با مفاهیمی چون گفتمان، قدرت/دانش و سوژه شناخته می‌شود.
فوکو در آثار متأخرش به اخلاق، مراقبت از خود و حقیقت‌گویی پرداخت.
اندیشه‌های او تأثیر گسترده‌ای بر فلسفه، علوم اجتماعی و مطالعات فرهنگی گذاشته است

چرا باید این کتاب را خواند؟
• چون رابطهٔ حقیقت و قدرت را به‌صورت عمیق و انتقادی بررسی می‌کند.
• چون مفهوم پارِسیا را به‌عنوان کنشی اخلاقی و سیاسی روشن می‌سازد.
• چون برای فهم سیاست معاصر، نقد قدرت و مسئولیت روشنفکران کلیدی است.
• چون گذار فکری فوکو به اخلاقِ سوژه را نشان می‌دهد.

متن از کتاب:
«گفتنِ حقیقت،
تنها بیانِ واقعیت نیست؛
عملی است که سوژه را در معرض خطر قرار می‌دهد.
پارِسیا زمانی معنا دارد که قدرت وجود دارد،
و حقیقت‌گو با شجاعت،
هزینهٔ صداقت را می‌پذیرد.»