فیه ما فیه

عنوان: فیه ما فیه
گوینده: مولانا جلال‌الدین محمد بلخی
تصحیح و حواشی: بدیع‌الزمان فروزانفر
ناشر: مؤسسه انتشارات نگاه
تعداد صفحه: ۳۸۸ صفحه
مترجم: — (متن به فارسی است)
نوبت چاپ: — (ذکر نشده است)
موضوع: عرفان، فلسفه، اخلاق، معارف اسلامی، سخنان مولانا

خلاصه و محتوای کتاب
کتاب فصل‌بندی داستانی یا روایت واحدی ندارد؛ بلکه از مجموعه‌ای از گفتارهای مستقل اما مرتبط تشکیل شده است. مولانا در هر مجلس، از موضوعی آغاز می‌کند و گاهی از یک مسئله روزمره به بحثی عمیق درباره انسان و خدا می‌رسد.
موضوعات مهم کتاب عبارت‌اند از:
خداشناسی و رابطه انسان با خدا
عشق و نقش آن در تکامل انسان
شناخت نفس و مبارزه با خودخواهی
معنای عبادت و بندگی
عقل و محدودیت‌های آن
علم و معرفت
مرگ و زندگی
دنیا و دلبستگی‌های انسان
رنج و دشواری‌های سلوک
انسان و جست‌وجوی حقیقت
رابطه استاد و مرید
یکی از ویژگی‌های جذاب فیه ما فیه این است که مولانا برای توضیح مسائل عرفانی، از مثال‌های ساده و اتفاقات زندگی روزمره استفاده می‌کند. بنابراین متن، با وجود عمق فلسفی و عرفانی، در بسیاری از بخش‌ها حالت گفت‌وگویی و زنده دارد.

درباره مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (۶۰۴–۶۷۲ق) از بزرگ‌ترین شاعران و عارفان فارسی‌زبان است. او در بلخ زاده شد و بخش مهمی از زندگی خود را در قونیه گذراند.
دیدار با شمس تبریزی نقطه عطفی در زندگی او بود و تأثیری عمیق بر اندیشه و آثارش گذاشت.
از آثار مهم او:
مثنوی معنوی
دیوان شمس
فیه ما فیه
مکتوبات
مجالس سبعه

درباره بدیع‌الزمان فروزانفر
بدیع‌الزمان فروزانفر از برجسته‌ترین مولاناپژوهان و استادان ادبیات فارسی در ایران بود. پژوهش‌های او درباره مولانا و تصحیح آثار او جایگاهی بسیار مهم در مطالعات مولوی‌شناسی دارد. تصحیح فیه ما فیه توسط فروزانفر، از تصحیح‌های معتبر این اثر محسوب می‌شود و حواشی و توضیحات او به فهم بهتر متن کمک می‌کند.

چرا باید این کتاب را خواند؟
یکی از منابع مهم برای شناخت اندیشه مولانا
نثر مستقیم‌تر و گفت‌وگویی مولانا
پرداختن به مسائل عرفانی و فلسفی با مثال‌های روزمره
تصحیح معتبر بدیع‌الزمان فروزانفر
مناسب برای کسانی که می‌خواهند فراتر از شعر مولانا با اندیشه او آشنا شوند

گزیده‌ای از کتاب
«آدمی اگر به هرچه برسد و به اصل خویش نرسد، هیچ نیافته باشد.»
«هر چیزی که در جستن آنی، آنی؛ و هر چیزی که از آن می‌گریزی، آنی.»
«این جهان همچون کوه است و فعل ما ندا؛ سوی ما آید نداها را صدا.»
«تو برادر را همچون خود دان، زیرا که همه یک حقیقت‌اند.»