دنیایی که من می‌بینم

عنوان کامل: دنیایی که من می‌بینم
نویسنده: آلبرت اینشتین
سال انتشار: ۱۹۳۴ میلادی
ژانر: مقالات – فلسفه علم – اندیشه اجتماعی
مترجم: فریدون سالکی
تعداد صفحات: حدود ۱۵۰ تا ۲۵۰ صفحه (بسته به چاپ)
ناشر: انتشارات پیروز
نوبت چاپ: چاپ‌های متعدد

خلاصه کتاب
«دنیایی که من می‌بینم» مجموعه‌ای از مقالات، سخنرانی‌ها و یادداشت‌های آلبرت اینشتین است که دیدگاه‌های او را درباره علم، دین، اخلاق، صلح، ملی‌گرایی و مسئولیت اجتماعی دانشمندان بیان می‌کند.
این کتاب بیشتر از آنکه اثری علمی باشد، بیانگر جهان‌بینی انسانی و اخلاقی اینشتین است. او در این نوشته‌ها از صلح جهانی دفاع می‌کند، با تعصب و نژادپرستی مخالفت می‌ورزد و علم را ابزاری برای فهم نظم شگفت‌انگیز جهان می‌داند، نه وسیله‌ای برای سلطه.
اینشتین دین را نه در قالب نهادهای رسمی، بلکه به‌صورت «احساس شگفتی و احترام در برابر نظم کیهانی» تعریف می‌کند. کتاب تصویری از اندیشه‌های انسانی یکی از بزرگ‌ترین دانشمندان قرن بیستم ارائه می‌دهد.

درباره نویسنده
آلبرت اینشتین فیزیکدان نظری برجسته و ارائه‌دهنده نظریه نسبیت است که یکی از تأثیرگذارترین دانشمندان تاریخ به شمار می‌رود. او علاوه بر دستاوردهای علمی، شخصیتی فعال در مسائل اجتماعی و سیاسی بود و درباره صلح، آزادی اندیشه و مسئولیت اخلاقی دانشمندان سخن می‌گفت.
اینشتین نگاهی عمیق و انسانی به جهان داشت و همواره بر فروتنی در برابر عظمت طبیعت تأکید می‌کرد. «دنیایی که من می‌بینم» بازتاب همین نگاه انسانی و فلسفی اوست.

چرا باید این کتاب را خواند؟
• چون دیدگاه انسانی و اخلاقی اینشتین را نشان می‌دهد
• چون درباره پیوند علم و مسئولیت اجتماعی بحث می‌کند
• چون نگاهی عمیق به مفهوم دین و معنویت دارد
• چون کوتاه اما تأمل‌برانگیز است

تیکه از کتاب
«زیباترین تجربه‌ای که می‌توانیم داشته باشیم،
احساس شگفتی است.
این احساس، سرچشمه هنر و علم راستین است.
کسی که این حیرت را از دست بدهد،
گویی چشم‌هایش بسته شده است.
راز جهان،
در همین شگفتی نهفته است.»