خانه / سید حسین فخری

سید حسین فخری

این شخص کیست؟

سید حسین فخری، نویسنده، رمان‌نویس، حقوق‌دان، منتقد ادبی و مقام پیشین امنیتی و قضایی اهل افغانستان است. او به عنوان یکی از پرکارترین و کلیدی‌ترین داستان‌نویسان معاصر افغانستان شناخته می‌شود که با بیش از چهار دهه فعالیت، آثار ماندگاری را در حوزه ادبیات داستانی و نقد ادبی خلق کرده است.

تولد و وفات

تاریخ تولد: سال ۱۳۲۸ خورشیدی.
محل تولد: ولایت غزنی، افغانستان.
وضعیت حیات: او در قید حیات است.

زندگی‌نامه کوتاه
حسین فخری پس از گذراندن آموزش‌های ابتدایی در کابل، در سال ۱۳۵۲ از دانشکده پلیس فارغ‌التحصیل شد. او تا سال ۱۳۷۱ در مناصب حقوقی و قضایی مهمی از جمله معاونت دادستان کل و دادستانی عمومی نیروهای مسلح افغانستان خدمت کرد. با تشدید جنگ‌های داخلی در کابل، مجبور به مهاجرت به پیشاور پاکستان شد و در آنجا به عنوان مدیرمسئول نشریه «تعاون» فعالیت‌های فرهنگی خود را ادامه داد. پس از سقوط دور اول طالبان در سال ۲۰۰۱، به کابل بازگشت و مدتی ریاست حوزه هفت امنیت کابل را بر عهده داشت. او از دوران نوجوانی به نوشتن علاقه داشت و آثارش از سال ۱۳۵۷ به طور رسمی در مطبوعات منتشر شدند. [1]

آثار معروف
فخری آثار متعددی در قالب رمان، مجموعه داستان کوتاه و نقد ادبی به چاپ رسانده است:

رمان‌ها: «تلاش» (۱۳۶۷) و «شوکران در ساتگین سرخ» (۱۳۷۸).
مجموعه‌های داستان کوتاه: «ملاقات در چاه آهو» (۱۳۶۴ – نخستین اثر کتابی او)، «اشک گلثوم» (۱۳۶۶)، «گرگ‌ها و دهکده» (۱۳۶۸)، «مصیبت کلنگان» (۱۳۶۹)، «در انتظار ابابیل» (۱۳۷۲)، «اهل قصور» (۱۳۸۱) و «خروسان باغ بابر» (۱۳۸۸ – که برنده جایزه معتبر ادبی جلال شد).
نقد ادبی: کتاب «داستان‌ها و دیدگاه‌ها» (۱۳۷۴ – مجموعه‌ای ارزشمند در بررسی داستان‌های معاصر افغانستان).

سبک هنری
سبک نگارش حسین فخری بر پایه رئالیسم اجتماعی (واقع‌گرایی ملموس) با درونمایه‌های سیاسی و روان‌شناختی استوار است. با توجه به پیشینه او در حوزه حقوق و قضا، داستان‌هایش بازتاب‌دهنده رفتارهای انسانی در مواجهه با قدرت، جنایت، جنگ و بی‌عدالتی است. او با نثری روان و توصیفاتی دقیق، قحطی، خشونت و آوارگی ناشی از جنگ‌های تنظیمی و داخلی افغانستان را به تصویر می‌کشد. فخری همچنین در حوزه نقد داستانی سبک منسجم و آکادمیکی دارد.

نقل قول معروف

در خلاصه داستان معروف «جد و فرزند» که او فضای جنگ‌آلود و قحطی‌زده کابل را روایت می‌کند، زاویه دید رئالیستی خود به زندگی را این‌گونه نشان می‌دهد:
«انسان‌ها تا وقتی کار و مشغولیتی دارند، اوضاع‌شان عادی است. اما همین که مصروفیتی ندارند و سن بر آن‌ها چیره می‌شود، طوری تغییر می‌کنند که پیری و ماتم‌ها آن‌ها را اسیر سنت‌ها و انزوا می‌سازد…»

تاثیر او بر هنر و جامعه
حسین فخری به عنوان یک جنرالِ دانایی و پل ارتباطی نسل‌های مختلف نویسندگان افغانستان شناخته می‌شود. او با نوشتن در کابلِ جنگ‌زده و سپس در دوران غربت در پاکستان، چراغ ادبیات داستانی افغانستان را روشن نگه داشت. کتاب‌های نقد ادبی او راهنمایی عملی برای نویسندگان جوان افغان بود تا اصول مدرن داستان‌نویسی را بیاموزند. پرکاری و تعهد او به نوشتن، وی را به یکی از ستون‌های ادبیات داستانی مدرن در قلمرو زبان فارسی تبدیل کرده است.

منابع و مآخذ