سبزبخش هایی از مناجات زیبای خواجه عبداالله انصاری

الهی به حرمت آن نام که تو خوانی و به حرمت آن صفت که تو چنانی، دریاب که می‌توانی.
الهی، عمر خویش به باد کردم و بر تن خود بیداد کردم؛ گفتی و فرمان نکردم، درماندم و درمان نکردم.
الهی، در دل‌های ما جز تخم محبت مکار و بر جان‌های ما جز الطاف و مرحمت خود منگار و بر کشت‌های ما جز باران رحمت خویش مبار. به لطف، ما را دست گیر و به کرم، پای دار.
الهی موجود نفس‌های جوانمردانی، حاضر ذاکرانی، از نزدیک نشانت می‌دهند و برتر از آنی و از دورت می‌پندارند نزدیک‌تر از جانی.
الهی دلی ده که شوق طاعت افزون کند و توفیق طاعتی ده که به بهشت رهنون کند.
الهی نفسی ده که حلقهٔ بندگی تو گوش کند و جانی ده که زهر حکمت تو نوش کند.
الهی دانایی ده که در راه نیفتیم و بینایی ده که در چاه نیفتیم.
الهی دیده‌ای ده که جز تماشای ربوبیت نبیند و دلی ده که غیر از مهر عبودیت تو نخواهد.
الهی پایی ده که با آن کوی مهر تو پوییم و زبانی ده که با آن شکر آلای تو گوییم.
الهی روی بنما تا در روی کسی ننگریم و دری بگشا تا بر در کس نگذریم.
الهی به حرمت ذاتی که تو آنی، به حرمت صفاتی که چنانی و به حرمت نامی که تو دانی به فریاد رس که می‌توانی.
الهی! بر سر از خجالت گرد داریم و رخ از شرم گناه زرد داریم.
الهی! اگر دوستی نکردیم، دشمنی هم نکردیم. اگرچه بر گناه مصریم بر یگانگی حضرت تو مقریم.
الهی! در سر خمار تو داریم و در دل اسرار تو داریم و به زبان استغفار تو داریم.
الهی! اگر گوییم ثنای تو گوییم و اگر جوییم رضای تو جوییم.
الهی! بنیاد توحید ما خراب مکن و باغ امید ما را بی‌آب مکن و به گناه روی ما را سیاه مکن.
الهی! تقوایی ده که از دنیا ببریم، روحی ده که از عقبی برخوریم. یقینی ده که درِ آز بر ما باز نشود و قناعتی ده تا صعوهٔ حرص ما باز نشود.
الهی! دانایی ده که از راه نیفتیم و بینایی ده تا در چاه نیفتیم. دست گیر که دستاویزی نداریم، بپذیر که پای گریزی نداریم.
الهی! درگذر که بد کرده‌ایم و آزرم دار که آزرده‌ایم.
الهی! مکش این چراغ افروخته را و مسوز این دل سوخته را و مران این بندهٔ آموخته را…